एनआरएन (लघुकथा)

                                                                   एनआरएन (लघुकथा)
जुन ११, २०२०
सञ्जय शान्ति सुवेदी

छाेरीलाई राेडपारीकाे स्कुल (डे केयर) लान तयार पार्दै श्रीमतीले राजारामलाई भनिन्- खै त छारीलाई छाेड्न जान्छु भन्नु भएकाे हैन, ठिलाे हुन लाग्याे । भित्रबाट ऊ चिच्याउँदै भन्याे, "ल म आइहालेँ, एउटा पाेस्ट अपडेट गर्दैछु।"

अचेल राजाराम अलिक व्यस्त नै भएको छ, चुनावले गर्दा । नेपालमा टुटे ठुटे राजनीति गरेकालाई विदेशमा एनआरएनकाे चुनाव चाडपर्व नै भइदिन्छ । नेपालमा बरु आमसभा, प्रशिक्षण, र्याली, बैठक अनेक नाममा समय खेर जान्छ, विदेशमा त्याे पनि गर्नु पर्दैन । नेपालबाट पार्टीका नेता बाेलायाे, घुमाइदियाे, कुम जाेडेर फाेटाे खिचायाे भइहाल्याे । 

"तपाईंलाई फेसबुक भए पुग्छ है ?" अस्पतालकाे ड्युटी भ्याउन हस्याङ्फस्याङ् गर्दै गरेकी नर्स श्रीमती  रिसाएकाे मुद्रामा राजारामलाई गाली गर्दै थिइन् । "चुनावमा उठेकाे छु, भाेटरलाई फेसबुकमा फ्रेण्ड रिक्वेस्ट पठाउनु छ, सिद्धान्त र आदर्शका कुरा, विकास र एकताका कुरा बाेल्ने लेख्ने यहि बेला त हाे नि, उसले थप्याे, "अब याे महिना अनि चुनाव पछि अर्काे एक ! प्लिज बुझ न !" म रात-दिन-बिहान नभनी अस्पताल जान्छु, कमाउँछु, पिर आर बनाएँ । तपाईँ भने अनेक बाहानामा समय खेर फाल्ने, राजनिति गर्ने र पैसा खर्च गर्ने भए नेपाल जानुस् । राजारामकी श्रीमती यी कुरामा सधैँ अडिग थिइन् । 

राजाराम छाेरीलाई स्कुल पुर्याउँदै श्रीमतिका मन बिजाउने शब्दहरु सम्झिरह्याे । म आखिर नेपाल फर्कने हाेइन, यहाँ यस्साे सक्रिय भएझै गरिदिए भैगाेनि । श्रीमतीकाे कुरा ठिकै हाे भन्ठान्याे र घर पुग्ने बित्तिकै फेसबुकमा फेरि पाष्ट्यायाे, "नेपालकाे विकास गर्ने हामी युवाले नै हाे  !!"

एनआरएन (लघुकथा)

                                                                   एनआरएन (लघुकथा)
जुन ११, २०२०
सञ्जय शान्ति सुवेदी

छाेरीलाई राेडपारीकाे स्कुल (डे केयर) लान तयार पार्दै श्रीमतीले राजारामलाई भनिन्- खै त छारीलाई छाेड्न जान्छु भन्नु भएकाे हैन, ठिलाे हुन लाग्याे । भित्रबाट ऊ चिच्याउँदै भन्याे, "ल म आइहालेँ, एउटा पाेस्ट अपडेट गर्दैछु।"

अचेल राजाराम अलिक व्यस्त नै भएको छ, चुनावले गर्दा । नेपालमा टुटे ठुटे राजनीति गरेकालाई विदेशमा एनआरएनकाे चुनाव चाडपर्व नै भइदिन्छ । नेपालमा बरु आमसभा, प्रशिक्षण, र्याली, बैठक अनेक नाममा समय खेर जान्छ, विदेशमा त्याे पनि गर्नु पर्दैन । नेपालबाट पार्टीका नेता बाेलायाे, घुमाइदियाे, कुम जाेडेर फाेटाे खिचायाे भइहाल्याे । 

"तपाईंलाई फेसबुक भए पुग्छ है ?" अस्पतालकाे ड्युटी भ्याउन हस्याङ्फस्याङ् गर्दै गरेकी नर्स श्रीमती  रिसाएकाे मुद्रामा राजारामलाई गाली गर्दै थिइन् । "चुनावमा उठेकाे छु, भाेटरलाई फेसबुकमा फ्रेण्ड रिक्वेस्ट पठाउनु छ, सिद्धान्त र आदर्शका कुरा, विकास र एकताका कुरा बाेल्ने लेख्ने यहि बेला त हाे नि, उसले थप्याे, "अब याे महिना अनि चुनाव पछि अर्काे एक ! प्लिज बुझ न !" म रात-दिन-बिहान नभनी अस्पताल जान्छु, कमाउँछु, पिर आर बनाएँ । तपाईँ भने अनेक बाहानामा समय खेर फाल्ने, राजनिति गर्ने र पैसा खर्च गर्ने भए नेपाल जानुस् । राजारामकी श्रीमती यी कुरामा सधैँ अडिग थिइन् । 

राजाराम छाेरीलाई स्कुल पुर्याउँदै श्रीमतिका मन बिजाउने शब्दहरु सम्झिरह्याे । म आखिर नेपाल फर्कने हाेइन, यहाँ यस्साे सक्रिय भएझै गरिदिए भैगाेनि । श्रीमतीकाे कुरा ठिकै हाे भन्ठान्याे र घर पुग्ने बित्तिकै फेसबुकमा फेरि पाष्ट्यायाे, "नेपालकाे विकास गर्ने हामी युवाले नै हाे  !!"

राष्ट्रवाद ! (लघुकथा)

राष्ट्रवाद !  (लघुकथा) 

जुन ११, २०२०
सञ्जय शान्ति सुवेदी

छोरीको पहिलो वर्षदिनको अवसरमा बालसखा राजेन्द्रलाई निम्ताे दिन गएको थिएँ, उसको टेढेमेढे प्रवचन सुरु भइहाल्यो, आफुँ न पिआर वाला न राजनितीमा रुचि भएको मान्छे । "पि आर र जागिर पाएपछि देशभक्ति देखाउन राजनीति गर्नुपर्ने तपाईंको बाध्यता म बुझ्न सक्छु, तर यस्ता कुरा सुनाएर दिग्दार नबनाउनुस्", मैले सीधै उनलाई भनेँ । "तपाईं आफैँ विदेश आउनु भएको छ, किन गफ लगाउनु हुन्छ" ऊ झोक्कियो । मैले फ्याट्ट सोधेँ-राजेन्द्रजी, पुलचोकमा इन्जिनियरिङ गरेको मान्छेले देशले लगाएको गुन देशमै बसेर फिर्ता गर्छु भनेर कहिल्यै सोच्नु भएन ?  के पाउनुहुन्छ यो विदेशमा राजनीति गरेर ? ऊ तर्क दिन हर प्रयास गर्दै थियो।  चित्त  नबुझेर फेरि मैले सोधेँ "के दिनु भयो त तपाईँले राजनिति गरेर ?" ऊ अनुत्तरित भएको भाव स्पष्ट झल्किन्थ्यो । त्यतिनै बेला खाम हातमा बुझाएर फर्किँदै गर्दा यसो सोचेँ, दिन त दिएकै छ नि, फेसबुकमा यत्रा गफ दिन कम फुर्सद चाहिन्छ र । अझ पोस्ट गर्दा पैसा लाग्ने भए के गर्थ्याे होला, ऊ ? म गमिरहेँ ।

(सम्पादनका लागि कल्यण पन्त सरलाई विशेष धन्यवाद )